Welkom op de Nederlandstalige weblogversie van de spectaculaire reis die zangeres Linde Nijland en multi-instrumentalist Bert Ridderbos eind 2008 over land naar het Himalaya koninkrijk Bhutan maakten, met bijzondere muzikale ontmoetingen onderweg in landen als Servie, Iran en India.

Het originele, Engelstalige weblog is hier terug te lezen.

Hier kan de CD / DVD ‘a musical journey – on the road to Bhutan’ van de reis besteld worden.

Interview in NRC Handelsblad

Linde en Bert op de Indiase televisie:

————————————————————————————————————————————

27 juni 2008 – De reis

Toen ik in de afgelopen winter in een kerkje op het Groninger platteland speelde, met mijn programma van Winterliederen, kwam er na het optreden een man op Bert en mij af met een verhaal dat haast te mooi leek om waar te zijn. Hij vroeg ons of we mee wilden reizen op een twee maanden lange tocht per Landrover over land naar het Himalaya koninkrijk Bhutan. In Bhutan zouden we optreden bij een groot concert ter ere van de kroning van de vijfde koning, maar de reis er naartoe was net zo belangrijk..een soort vriendschapsreis tussen culturen, met muziek als rode draad en optredens en muzikale ontmoetingen onderweg (in landen als Servie, Turkije, Iran, Pakistan en India). Alles zou gefilmd worden..

Die avond bedacht ik me dat deze man (Arnold Pilon) ofwel een enorme dromer was, of dat dit een fantastisch voorstel was, van een soort moderne mecenas (onze reiskosten zouden betaald worden). Het duurde nog maanden voor alles rond was, maar het kriebelde gelijk enorm. We ontmoetten Hans Meerman, die als filmer mee zou reizen en ook dat klikte. We zijn druk bezig met de voorbereidingen van deze unieke reis die in september van start zal gaan.

Een speciaal symbool onderweg wordt de ‘cittern’; een tiensnarig instrument, uitgestorven, laat Middeleeuws instrument, dat in de jaren ’70 werd nagebouwd vanaf een schilderij en nu heel actueel is in de folkmuziek. Bert gebruikt het vaak voor opnamen en optredens en zal tijdens de reis een speciale cittern bespelen, die uiteindelijk, in Bhutan, aan de muziekschool wordt geschonken.  Over enkele weken, als we in Engeland zijn voor optredens halen we deze cittern op bij een Britse instrumentenbouwer, Fylde guitars. Het instrument zal voor de reis eerst worden geschilderd als onderdeel van een stilleven, door de bekende kunstschilder  Henk Helmantel, uit Westeremden in Groningen.

Dus de cittern zal over land van Engeland naar Nederland naar Bhutan reizen..en voor vertrek worden vereeuwigd op het doek door Henk, om vervolgens te klinken in alle landen onderweg en zijn eindbestemming te vinden in een Himalaya koninkrijk. Wat mooi!

Linde (folkzangeres / songwriter)  (Groningen, Nederland)

—————————————————————————————–

13 september 2008 – Liedjes en schilderijen

Onze vertrekdatum, 25 september, komt steeds dichterbij! In de afgelopen weken hebben Hans, Bert en ik met veel plezier de camera’s getest die tijdens de reis door Hans gebruikt zullen worden. Dit weekend namen we een spontane versie op van One morning in the Springtime;  mijn liedje dat ik eerder opnam voor de CD ‘Nice days under darkest skies’ met het folkduo Ygdrassil.

Op mijn youtube kanaal is het resultaat te bekijken

Ondertussen is Henk Helmantel bijna klaar met het stilleven van de cittern.  Hier zijn wat foto’s van het schilderij in wording (de cittern, wat Bhutanese voorwerpen en bladmuziek van het lied ‘Road to Bhutan’ dat ik speciaal voor de reis geschreven heb).

Bert with the Fylde cittern at Henk Helmantel's house
Bert en Henk Helmantel

————————————————————————————————

30 september 2008 – ontmoeting met Danica

We zijn inmiddels vertrokken!  Ons vertrek vanuit Groningen is live gefilmd door TV Noord.  Na wat vertraging en files zijn we eerst tot halverwege Duitsland gereden, om onze weg te vervolgen richting Boedapest (Hongarije).

Terwijl ik dit schrijf rijden we door de Servische bergen. We hebben de stad Kragujevac verlaten, waar we gisteren een warm welkom kregen van de 12 jaar oude Servische zangeres Danica Krstic en haar familie. In minder dan 24 uur hebben we haar een beetje leren kennen en heb ik twee traditionele Balkan nummers met haar opgenomen; Zaspo Janko en Ajde Kato. Het eerste lied werd gefilmd in een orthodoxe kerk  (Danica droeg een traditionele, witte jurk met prachtige geborduurde bloemen)..vol met schitterende iconen..veel goud en de geur van wierook.. In de kerk waren geen muziekinstrumenten toegestaan, alleen onze twee, pure stemmen en het melancholische lied.

Vervolgens ontmoetten we buiten de kerk vier muzikanten van Danica’s band. Met een aantal van hen had ik de avond ervoor al gerepeteerd en het waren fantastische muzikanten.  Met dit kleine Balkan orkest (viool, contrabas, accordion en gitaar) namen we buiten het lied ‘Ajde Kato’ op. Bert deed vandaag de geluidstechniek en speelde zelf niet.

Ik zong in het Servisch, niet wetend wat ik zong maar me concentrerend op de klank en de uitspraak. Ik geloof dat het goed ging..want de band en Danica waren tevreden en de priester van de kerk gaf me een compliment achteraf. Het was een vruchtbare en bijzondere dag. Vanochtend vroeg zijn er ook nog filmopnamen gemaakt door een Servische TV zender.

with Danica and the musicianswaiting for our recording session in the beautiful orthodox church

singing with Danica (Zaspo Janko)with Danica and her orchestra, outside the church (Ajde Kato)

————————————————————————————–

10 oktober 2008 – Goreme

Na twee dagen in Istanbul (Turkije) te zijn gestopt om bij te komen van de eerste intense 5 dagen in de auto, zijn we doorgereden naar de streek Capadocie; een sprookjesachtig gebied in Turkije vol met oude schuilkerken, uitgehakt in de rotsen. Hier hebben we gekampeerd en opnamen gemaakt. Een Nederlandse televisiemaker, Wilco van Herpen, die in Turkije werkt en leeft heeft ons daarnaast gefilmd voor een item op de Turkse televisie.

In een van de bijzondere oude schuilkerken heb ik een versie van ‘The snows they melt the soonest’ opgenomen, een traditioneel Schots lied dat ik oorspronkelijk ken in de uitvoering van de door mij zeer gewaardeerde singer songwriter Dick Gaughan (album: ‘Handfull of Earth’). Afgelopen jaar nam ik het al op voor het Winterliederen album dat ik met Bert en Henk Scholte maakte.  Nu werd het dus gefilmd in Goreme (Capadocie) in een immens oude, negende eeuwse schuilkerk in het organisch gevormde stenen landschap. Een bijzondere plek. Sober en introvert (heel anders dan de overdadige kerk in Servie) met een prachtige lichtinval. De ruimte lag op de punt van een rots, met tal van kleinere ruimtes beneden, die oorspronkelijk gebruikt werden voor meditatie (zie ook wikipedia)

Terwijl ik dit schrijf, rijden Bert en ik door het oosten van Turkije, een prachtig maar ook desolaat, savanne – achtig landschap dat langzaam in zachtgekleurde, boomloze en stenige bergen overgaat. Morgen steken we de grens met Iran over en zal ik de hoofddoek gaan dragen die daar voor vrouwen verplicht is. Ik ben benieuwd hoe dat zal zijn.

Vandaag worden we af en toe aangehouden door bewapende politieposten. Er wordt naar onze paspoorten gevraagd, waarna we door mogen rijden. We rijden dan ook door een bijzonder gebied..op de grens met ‘Koerdistan‘ in Turkije…een naam die we, zo schijnt het,  beter niet hardop kunnen gebruiken.

Dat is het voor nu..we rijden nog steeds en de zon gaat onder. De lucht is een pastelkleurige aquarel van wit, roze en blauw.

———————————————————————

12 oktober 2008 – Opnamen met de cittern in Iran

We zijn in Iran! Woensdag zijn we de grens overgestoken.

Ik was een tijdje ziek..een erg vervelende griep. Bert en ik probeerden wat tot rust te komen in een hotel in Khoy (wat ‘zout’ betekent). Nu voel ik me beter en ik kijk erg uit naar ons concert in Teheran in de residentie van de Nederlandse ambassadeur overmorgen.

Terwijl ik in bed lag op de hotelkamer in Khoy, liep Bert door de stad, op zoek naar eten, een plek om geld te wisselen..een internet cafe. Hij werd telkens aangesproken door geinteresseerde, vriendelijke Iraniers. Waar komt hij vandaan? Mogen ze met hem op de foto? We zijn een attractie hier.

welcome to Iran - the border

Op vrijdag zijn de meeste banken en winkels gesloten omdat dan het Iraanse ‘weekend’ is. Bert vroeg veel rond en werd van alle kanten geholpen. Een erg behulpzame, vriendelijke man vroeg hem naar de houding t.o.v. Moslims in het westen. Hebben we een hekel aan hen? Dat had hij op het nieuws gehoord. Bert verzekerde hem dat dat niet het geval is, dat we ook moskeen hebben in Nederland etc..maar op hetzelfde moment lag ik in mijn hotelkamerbed te denken aan een zekere Nederlandse politicus..die wel degelijk een  hekel aan Moslims propageert.

Bert with cittern on the old church wall

Na het oversteken van de Iraanse grens, afgelopen woensdag, reden we door naar Quara Kelisa, 60 kilometer vanaf de grens met Turkije. De zon ging al bijna onder toen we op het terrein van het indrukwekkende oude Armeense gebouw aankwamen, dat van dezelfde zandkleurige stenen als zijn omgeving gemaakt was. Het was een wolkenloze, heldere nacht en er was daar verder niemand..behalve een paar ‘toezichthouders’. We mochten in de tuin van de kerk kamperen. Wat een unieke plek om te overnachten.

Het geheel had een adembenemende sfeer..stil en verlaten (op 1 dag in het jaar na, wanneer duizenden Armeniers er samenkomen). Op het terrein van de kerk hoefde ik geen hoofddoek te dragen en zo kwamen we er al snel achter dat er in de praktijk meer flexibiliteit mogelijk is m.b.t. de Iraanse regels dan je misschien zou denken.  En dat kwam later nog vaak terug..in Iran zijn er blijkbaar twee lagen..de overheid; een onderdrukkend regime, maar ook de mensen zelf die veelal heel anders denken en bovendien heel erg ontwikkeld zijn. Bert haalde die avond al zijn Fylde cittern uit de auto en gaf een spontaan mini-concert in de kerk. Eerst waren alleen Arnold en ik aanwezig, totdat ook een paar Iraniers aankwamen lopen, afkomend op de klanken over de bergen.

De volgende ochtend bouwden Hans en Bert in alle vroegte een inventieve installatie van microfoons op de oude verdedigingsmuur van de kerk. Hierdoor kon Hans Bert filmen en een mooi citterngeluid worden vastgelegd terwijl Bert twee instrumentale melodieen speelde, waaronder een gevoelige improvisatie met een oosterse ‘touch’ die prachtig bij de omgeving aansloot. Dat laatste stuk zal vast en zeker op onze CD / DVD van de reis komen.

the road to Quara Kelisa

 ———————————————————————

15 oktober 2008 – een zangeres in Iran

We zijn in Teheran. Een reusachtige stad waar de luchtomstandigheden erg slecht zijn, maar dat werd meer dan goed gemaakt door het enthousiaste publiek tijdens het optreden bij de Nederlandse ambassadeur, Radinck von Vollenhoven. Ik kon daar, in de residentie (neutraal grondgebied) als vrouw volledig op mijn gemak rondlopen en vergat zelfs de hoofddoek weer op te doen toen ik het gebouw verliet.  Het voelt zo natuurlijk voor me..de wind in mijn haar.

Zoals we voor de reis al ontdekten, mogen vrouwen in Iran officieel niet in het openbaar optreden. In elk geval niet voor mannen (de vrouwelijke stem wordt als te verleidelijk beschouwd) en ook westerse muziek is officieel niet toegestaan. Voor een vertolker van – naar Nederlandse standaarden – uiterst onschuldige muziek, is dit een interessante en ongewone ervaring. De regels breken kan gevaarlijk zijn, vooral voor de Iraniers zelf. Maar tegelijkertijd blijkt er in de praktijk toch flexibiliteit te zijn en is er toch nog van alles mogelijk..mits met voorzichtigheid. Ik had van tevoren nooit kunnen bedenken dat mijn optredens hier zo welkom zouden zijn. Iets dat aansluit bij een sterke behoefte aan emancipatie bij de mensen zelf.

In Qazvin, de stad waar we voor Teheran verbleven, mocht Bert een solo concert geven in een klein theater voor een groep kinderen.  Hij hoorde dat pas een half uur van tevoren en haastte zich ernaartoe met zijn instrumenten. De kinderen vonden het mooi en hij ontving een klein briefje met daarop de woorden: ‘We love your music. Can you play one more fast song?’.

De volgende ochtend hadden we in Qazvin een heel bijzondere ontmoeting, toen we de werkplaats van een instrumentenbouwer bezochten. De bouwer Seyf Ollah Shokri herbouwt in dienst van de overheid duizenden jaren oude Perzische instrumenten. Zijn werkplaats is een gigantische kelder in een ondergronds voormalig waterreservoir. De instrumenten waren prachtig, met zorg en liefde gemaakt en hadden een geschiedenis van 5000 tot 6000 jaar. Een zithar, schitterende fluiten en een chang; een geraffineerd en kostbaar harpje in de vorm van een zwaan met een pure, onaardse klank.

De instrumentenbouwer bleek ook een uitstekende muzikant te zijn. Hij begon samen met zijn vriend Seyed Kamal Rezayi verfijnde en hypnotiserende melodieen voor ons te spelen. En hij zong, met een mooie, gevoelige stem. Bert werd via een tolk (ze spraken alleen Farsi, de taal van Iran) gevraagd of hij de zithar wilde uitproberen en vervolgens haalde hij de cittern uit onze Landrover die uitgebreid werd bekeken door de Iraanse musici. Toen ontstond er een spontane sessie. De tolk vroeg of ik dichterbij wilde komen zitten..en tot mijn grote verbazing werd ik ook gevraagd om te zingen..in het openbaar daar..bij een instrumentenbouwer in dienst van de overheid. Ik bevrijdde mijn oor voorzichtig een beetje van de sjaal en begon ‘The snows they melt the soonest’ te zingen terwijl de zithar speler inviel met aanvankelijk erg dissonante tonen..(het Iraanse toonsysteem is anders dan het onze). De instrumentenbouwer begon op een fluit te spelen met de klank van een vrouwenstem en terwijl het lied zich ontvouwde kwam alles steeds meer bij elkaar in een bijzondere sfeer. Hoewel we elkaars taal niet spraken voelden ze haarfijn aan dat ik mijn laatste couplet had gezongen, waarna er een prachtig dynamisch slot kwam..opzwepend..met zang van Seyed Kamal Rezayi. De instrumentenbouwer gaf me bij het afscheid een bijzonder kado, een schapentand 🙂 die nu verder met me mee zal reizen. Het was een prachtige ontmoeting. Hans heeft alles op camera vastgelegd.

—————————————————–

24 oktober 2008 – Een ondergronds concert

We hebben nu een groot deel van Iran doorkruist en zijn net vertrokken uit het kleine woestijndorp Karanagh, waar we een aantal dagen zijn geweest. De huizen zijn hier van gele leem en aarde gemaakt en hebben prachtige ronde vormen. Het was mijn eerste keer in de woestijn en deze ‘oase’ voelde aan als een thuis. Gisteren hebben we Richard Thompson’s ‘Waltzing for dreamers’ opgenomen in een oude karavanserai (reisverblijf) onder de sterrenhemel.

Ondertussen hebben we drie concerten gegeven. Het eerste optreden vond plaats op het neutrale terrein van de residentie van de Nederlandse ambassadeur. Dit was voor en gemengd Nederlands / Iraans publiek..een erg bijzondere bijeenkomst, aangezien mensen hier haast nooit de kans hebben om een vrouw te zien optreden. Ik kreeg hele fijne reacties en het was een genoegen om er op te treden. De mensen waren heel open voor de muziek en het is goed om te merken dat mensen overal ‘hetzelfde’ zijn..en dat muziek universeel kan zijn (en dit is mijn algemene indruk, reizend door Iran..want in tegenstelling van wat je misschien zou denken is het een erg veilig land om doorheen te reizen en de mensen zijn ontzettend vriendelijk).

Dan was er nog de ontmoeting en met de instrumentenbouwer, maar ook hebben we een geheim, ondergronds concert gegeven..echte ‘underground muziek dus. Een heel bijzondere ervaring. De ongeveer 100 aanwezigen kwamen binnen met een wachtwoord, op een geheime locatie en hoewel wij hoogstens het land uit gezet zouden kunnen worden was het wel degelijk potentieel gevaarlijk voor de Iraanse muzikanten waarmee we speelden. Het enthousiasme was overweldigend die avond..een hele mooie sfeer.

(Het is de afgelopen weken moeilijk geweest om een goede internetverbinding te vinden. Op het moment zijn we in het oosten van Iran. Morgen steken we de grens met Pakistan over. Ik schrijf weer zo snel als ik kan..)

———————————————————————

28 oktober 2008 – Hobbelige wegen

Een kort bericht voor nu. We zijn in Pakistan..een compleet andere wereld, waar we constant met gewapende politie escorte reizen, vanwege de vele kidnappingen hier. Ik hoef geen hoofddoek te dragen  maar er is ook geen ruimte of mogelijkheid tot het maken van muziek, omdat we zo snel mogelijk het land door reizen. Ik zie prachtige beelden; mensen, huizen, natuur..en bovendien schitterend versierde vrachtwagens, maar allemaal vanaf de autostoel.

Na een nacht bij een ongewapende politiepost in Baluchistan (een deel van Pakistan waar stammen de dienst uitmaken) te hebben gekampeerd, kregen we gezelschap van gewapende politieagenten. Een gratis dienst van de overheid aan westerse reizigers die per auto door het land reizen. Ook in het uiterste oosten van Iran, de grens met Pakistan reden we met militairen. Ik moet zeggen dat het eerst vreemd voor me was om geweren en mitrailleurs te zien, maar na zoveel dagen ben ik er aan ‘gewend’.  Is Pakistan echt zo onveilig? Geen idee..  Er zijn overal bewapende politieposten waar westerse reizigers hun naam op moeten geven en we worden begeleid door agenten die op sommige punten gespannen de bergen afspeuren.

Gisteren hebben Bert en ik Quetta verlaten (ik las net op het internet dat er daar dezelfde dag nog een bomaanslag is geweest) en zijn we naar de stad Sukkur aan de rivier de Indus gereden. We reden 9 uur non stop met elke 20 km een nieuwe politie escorte over zeer zanderige hobbelige wegen.  De Bolan pas, bij daglicht, was een prachtig gezicht. In het donker reden we vervolgens door een tropisch, broeierig gebied met tal van onverlichte voortuigen..ezeltjes etc. Onderweg ontmoetten we de vriendelijke ‘inspector’ Abdul, die ons hielp met het vinden van een hotel. Ook bij het hotel is er voortdurend begeleiding. Toen Bert vanochtend de stad inging, werd hij verplicht vergezeld door 4 gewapende agenten…alsof hij een echt VIP was 🙂

————————————————————–

5 november 2008 – Muziek met een doel

The Delhi concert

Het zijn turbulente tijden en we reizen door een beweeglijk deel van de wereld. Een dag nadat we uit Quetta waren vertrokken schijnt daar een grote aardbeving te zijn geweest, slechts 70 km van de stad. Op dit moment bekijk ik de Indiase verslaggeving van de verkiezingsoverwinning van Barack Obama in de VS, op mijn hotelkamer in Agra, in India: een bijzonder moment in de geschiedenis..

Reizen door Pakistan was interessant en de beelden waren prachtig, maar door het reizen onder escorte was het niet goed mogelijk echt het land en de mensen te ervaren. In tegenstelling tot Pakistan, waar nog grote gebieden voornamelijk traditioneel in levensstijl leken te zijn, kwamen we in India terecht in een eclectische wereld van oud en nieuw, arm en rijk. Heilige koeien eten naast de autoweg van het straatvuil; tuk tuks, voetgangers, fietsers, dure auto’s en zelf olifanten gebruiken dezelfde wegen in een gevaarlijke rijstijl. Smog en overbevolking lijken overal aanwezig te zijn.

Bert en ik reden eerst naar Delhi (een enorme stad met 16 miljoen inwoners) voor een optreden dat gepland stond op 3 november in het openluchttheater van de Vasant Valley School. Dit concert was georganiseerd via Roger (de man die ons zijn Landrover voor de reis geleend heeft), door Round Table India, in het kader van een project van deze organisatie (Freedom Through Education). We logeerden de eerste nacht in Delhi in het huis van een van de organisatoren, Khushroo Kalyanwala (een architect). De volgende ochtend werden we gelijk meegetroond naar een live uitzending op TV Delhi, als aankondiging van het optreden op 3 november, waar we vertelden over de reis en ons doel om in verschillende landen muziek te maken..met muziek als een middel om met mensen te communiceren. Op de studio monitor zag ik dat ze ons ondertitelden met het kopje ‘Music with a cause’ – ‘Muziek met een doel’ en ik moest er inwendig van glimlachen. Het was een leuk, bruisend interview en ik zong fragmenten van ‘The snows they melt the soonest’ en ‘Follow the heron’. Die avond sliepen we in het landhuis van een andere organisator, Puneet Gupta, aan de rand van de stad.

De ochtend daarop repeteerden Bert en ik bij de Vasant Valley School met drie Indiase musici (P. L. Dhandra: sitar, Uday Debanshi: harmonium, Sukumar Kolley: tablas) voor het concert die avond. We deden dat op traditionele Indiase wijze, gezeten op een kleed. Het optreden zelf was een hele ‘happening’, met alle eclectische contrasten die we tot nu toe al in India hadden ervaren. Er zat een groot geinteresseerd publiek op de tribunes in de broeierige avondlucht. Wij speelden 2 sets van 40 minuten, op een aantal nummers bijgestaan door de Indiase muzikanten waarbij een bijzondere combinatie van heel verschillende muziekstijlen ontstond. En terwijl ik mijn liedjes zong..over zee, liefde, vogels en lente, vloog er iedere 4 minuten een lawaaierig vliegtuig vlak over, dat was opgestegen vanaf Delhi Airport. Toch was een heel fijn optreden. Surrealistisch was de kleine ‘mediahype’ die die avond plaats vond, want naast de camera’s van Hans die het geheel vastlegden, waren er die avond vele andere camera’s aanwezig van diverse regionale en nationale TV stations (zoals CNN IBN, TV Delhi) en de avond was voor mij absoluut een hoogtepunt.

On the Ganges, Varanasi, being filmed by Hans
———————————————————————————-

10 november – Verlangend naar de bergen

gebedsvlaggen2

“I am walking on a road

Where the mountains meet the sand

And the story will unfold

As I hold it in my hand”

..dat zijn de eerste regels van het lied “Road to Bhutan” dat ik voor vertrek begon te schrijven en dat inmiddels klaar is. Gisteren liepen Bert en ik op een kleine landweg in Darjeeling, in de bergen in het noorden van India, met prachtig uitzicht op de omgeving en volop groen om ons heen. En frisse lucht. de temperatuur is ongeveer 18 graden hier. We zijn op wolkenhoogte.

Voor ons beiden was de reis per Landrover door het laagland van India vrij zwaar. De tocht van 3 weken door de hete Indus vallei, met overal smog, gevaarlijk rijgedrag en mensen die leven in een ‘survival of the fittest’ was slopend. In sommige gebieden reden we een dag lang over 200 kilometer over wegen vol gaten. Soms waren we s’avonds in het donker nog bezig onze weg te zoeken over eenbaanswegen met onverlichte tegenliggers. Doorbikkelen was het. We hebben mooie steden gezien..Agra (waar ik ‘Dimming of the day’ opnam), Varanasi (daar maakten we opnamen en ook nog een schitterende boottocht op de Ganges), maar echt goed opnamen maken was nergens mogelijk door de drukte en het lawaai overal (zelfs ergens koken buiten was onmogelijk…dan stonden er gelijk tien nieuwsgierige Indiers er pal bovenop). Het was dan ook een enorme opluchting om eindelijk in de schone en rustige bergen aan te komen, in het noordelijk deel van India, waar we een paar dagen blijven. Morgen gaan we een lied opnemen op een mooie locatie in Kalimpong.

surrounded by green
Bert eating a sandwich

————————————————————————-

22 november 2008 – Aangekomen in Bhutan!

Een kort bericht voor nu, want er gebeurt zoveel! Vanuit de Indiase bergen zijn we weer door het laagland naar een grensovergang met Bhutan gereden. Het was een emotioneel moment om na twee maanden non-stop rijden (met prachtige en ook zware momenten) nu in het Boeddhistische koninkrijk Bhutan te zijn. Gisteren gaven we ons concert in de Kilu Music School, in Timphu (de hoofdstad), waar de Fylde cittern is overhandigd, samen met een giclee van het schilderij van Henk Helmantel.  Vandaag hebben we opnamen gemaakt bij een Bhutanese Dzong (een prachtig traditioneel gebouw) met Trio Druk Yul, bestaande uit de (officieele koninklijke) zangeressen Namkha Lhamo en Lhamo Dukpa en de al even bijzondere instrumentalist Jigme Drukpa. Morgen spelen we met hen samen tijdens het  grote concert ter ere van de kroning van de koning.

Ik schrijf snel meer!!

Bert recording with Jigme Drukpa of trio Druk Yul

—————————————————————————-

2 december 2008 – Weer thuis

We zijn weer thuis..het is allemaal zo snel gegaan. Na een week in Bhutan zijn we via India teruggevlogen naar Nederland. De Landrover wordt verscheept. Het is gek om weer ons georganiseerde land te zijn..waar alles na twee maanden non-stop reizen ‘stil’ lijkt te staan. Ik mis de koeien op het dak die je in India zag. Het onvoorspelbare 🙂

Hier zijn alvast wat foto’s van ons prachtige verblijf in Bhutan..de opname sessie met Hans en Namkha, Lhamo en Jigme..die in korte tijd een soort vrienden zijn geworden..tijdens de bijzondere finale van de reis, die ik later nog in geuren en kleuren zal beschrijven!

Inbetween takeswith Namkha and LhamoBert and Jigme recording

——————————————————————

10 december 2008 – TV Interview!

Vanavond vertellen Bert en ik over onze avonturen in een live-uitzending op TV Noord!

———————————————————-

2 februari 2009 – Een prachtige reis

We zijn nu al even terug en inmiddels weer wat gewend. Op het moment werk ik aan de CD / DVD van de reis..en zo beleef ik van alles opnieuw, door de beelden en de muziek.  Ondertussen zijn Bert en ik bezig met nieuwe avonturen. Vorige week speelden we op het festival ‘Celtic Connections’ in Glasgow en het ‘Cathedral Quarter Arts Festival’ in Belfast. Ik beloofde nog het laatste deel van de reis te beschrijven..hier is het dan!

Nadat we uit Darjeeling waren vertrokken reisden we, zoals gezegd, naar Kalimpong; een kleine ‘Ghorka‘ stad waar we Sandy Denny’s ‘Rising for the moon’ op namen in een bloementuin, met de besneeuwde toppen van de Himalaya op de achtergrond. De volgende ochtend vertrokken we heel vroeg. Ik liep langs de heuvel vanaf het hotel omlaag naar de auto, in een erg goede stemming. Toen ik langs een Boeddhistisch klooster liep met in de wind wapperende gebedsvlaggen, hoorde ik een lage toon van gebed uit het gebouw komen en stopte ik een tijdje, kijkend naar de besneeuwde bergen in de verte. Het leek een volmaakt moment. Een NU.

Die dag reden we door de bergen weer naar het Indiase laagland naar de arme maar mooie provincie Assam (de laatste kilometers onder politie escorte tegen struikrovers, want er waren daar de afgelopen maand zo’n 30 kidnappingen geweest). Op de verlaten, hobbelige weg kwamen we steeds dichter bij de grens met Bhutan..en reden toen Bhutan binnen.

Om daar te zijn..na twee maanden was fantastisch. Een sprookje. Na twee dagen rijden door Bhutan’s schitterende berglandschap, kwamen we aan in de hoofdstad Thimphu, waar we na ons optreden op de Kilu Music School, de koninklijke, traditionele zangeressen Lhamo Dukpa en Namkha Lhamo van Trio Druk Yul ontmoetten. Met hen studeerde ik een Bhutanees lied in, dat we de volgende dag samen zouden opnemen.

Namkha & Lhamo
Namkha & Lhamo



De volgende dag ontmoetten Bert en ik ook Jigme Drukpa, de ‘dranyen’ speler (een prachtig 6 snarig instrument met een drakenkop aan het eind), wat een erg bijzondere ontmoeting was. Met zijn vijven repeteerden we op onze hotelkamer. Bert op zijn cittern, Jigme op dranyen. Hans filmde alles en Arnold maakte foto’s. Die avond gingen we naar de Dzong (zie eerdere foto’s) om daar in de buitenlucht mooie opnamen te maken. We repeteerden die avond opnieuw en traden de volgende dag samen op bij de finale, het Centenary concert, als onderdeel van de festiviteiten rond de kroning van de koning. Dit vond plaats op een groot festivalterrein aan de oever van de rivier die door de hoofdstad stroomt. Het hele concert werd live uitgezonden door de Bhutanese televisie.  Later die avond namen Lhamo, Namkha en Jigme ons mee naar een ‘Bruto Nationaal Geluk’ congres in een andere deel van de stad, waar we samen een kort, onversterkt en sfeervol optreden gaven. Toen we begonnen te zingen / spelen ging plots de stroom uit (iets wat wel vaker gebeurd in Bhutan, net als in India), maar dat maakte het alleen maar extra bijzonder. We zongen door in het donker totdat het licht aanging.  Ik heb tijdens die avond ook nog even ‘op zijn Bhutanees gevolksdanst’ (met o.a. ministers bleek achteraf 🙂 en later avond vierden we weer terug op de hotelkamer samen feest. Trio Druk Yul, Bert, Hans, Arnold en ik. Blij en voldaan.

En na ons intense en korte verblijf in Bhutan, keerden we terug naar Nederland, om daar in hartje winter aan te komen. Het is een overweldigende reis geweest met ontelbare en heel waardevolle indrukken. Ik kijk erg uit naar de release van de CD / DVD en ook naar toekomstige samenwerkingen met de muzikanten die we onderweg ontmoet hebben. Je kunt op mijn website kijken voor nieuwe ontwikkelingen!

Linde, The Netherlands

The final concert
Het concert ter ere van de kroning
Henk Helmantel's still life painting of the cittern
Henk Helmantel’s stilleven van de cittern


Advertisements
Posted in Uncategorized | Leave a comment